Mèntrë z’appiccëchënë tra lórë
ruscë e mërëcànë
e fannë a gara
a chi po’ sparà chiù bbomme,
sott’a lë macérë
da u tërramótë ammëntunatë,
nu crijaturë spéra
dë rëmënì a lucë.
Zittë. Sènza chiagnë.
Manchë u cunfuortë dë lë lacrëmë
po’ spërà p’u sparagnë!
Ma è suonnë,
spëranza përduta!
Eppurë, sé au poštë ‘e ‘ppiccëcà
tra lorë ‘štë ruscë e mërëcanë
avissënë fattë a gara
mëttènnëcë na mana
tuttë ‘llë macérë
zë fussënë squagliatë.
E chisà quanta ‘uagliunë
zë fussërë salvatë.
Brëugnàtëvë!
Uommënë sènza raggiona.
‘Vétë fattë scappà
‘ss’accasiona p’abbracciarvë
e dëmuštrà au munnë
ca tënavatë tutt’e ddu raggionë.
1985
Mentre litigano tra loro/ russi e americani/ e fanno a gara/ a chi può sparare più bombe/ sotto le macerie/ ammucchiate dal terremoto/ un bambino spera/ di ritornare alla luce/Zitto. Senza piangere/Nemmeno il conforto delle lacrime/ può sperare per risparmiare le forze/ Ma è sogno/ speranza perduta/ Eppure se al posto di litigare/ tra loro questi russi e americani/avessero fatto a gara/ mettendoci una mano/ tutte quelle macerie/ si sarebbero sciolte in un attimo/E chissà quanti bambini/ si fossero salvati/ Vergognatevi!/ Uomini senza ragione/ Vi siete fatti scappare/ questa occasione per far pace/ e dimostrare al mondo/ che avevate tutti e due ragione!
Visite: 475