U trene dell'amore

• 

audio

• U trénë dë l’amorë

 Më parë nu furmëcarë la štaziona štammatina

 pë quanta gèntë z’aggira affaccënnatë:

 Chi porta tièllë e chi carruzzèllë,

 chi brandë e chi barèllë.

 Zë virënë ‘nfërmiérë kë na crocia roscia ‘mpiéttë

 e capë ‘é pèzzë ca zë në vannë ‘n girë.

 Fussë ch’è scuppatë n’ata ‘uèrra?

‘Ncopp’a lë marciappiérë spiéttënë

 dë ‘mbarcarzë viécchië malatë fracëtë

 e criaturë ché malë l’ha ‘ulutë la natura:

 Chi pë lë cossa cionchë e chi pë nu vraccë,

 chi pë l’appàsëmë e chi p’u trëmuriccë,

 chi pë lë lumë e chi pë la surdija

 e nën manca manghë chi pë la scëlatarija.

Vannë luntanë sëcutannë na spëranza

 dë rëmënì sanë e carëchë dë baldanza.

Vannë luntanë addò cë šta na Maronna Grandë

 ch’alleggeriscë tuttë lë malannë, baštë

 ca tu t’affunnë rént’a ‘n’acqua santa.

 Pë ‘ssu viajë purë lë criaturë puonnë

 dëvëntà gruossë,

bašt ch’assištënë a un gruossë!

 Pë via dë l’ammalatë tuttë u chiamënë

 u “trénë ghianchë”, ma pë cummë lë sanë

 paccéjënë kë llorë pë mmé ‘ssu trénë

 z’avéssa chiamà u “ trénë d’u corë”,

 ruššë cumm’a u sanghë chë pompa dentrë,

 ruššë cumm’a la fiamma chë l’appiccia ‘mpiéttë,

 ruššë cumm’a l’amorë ché uniscë a tuttë.

1984

IL TRENO DELL’AMORE

Mi sembra un formicaio la stazione stamattina/ per quanta gente si muove affaccendata/  Chi porta tegami e chi carrozzelle/ chi brande e chi barelle/ Si vedono infermiere con una croce rossa in petto/ e monache che se ne vanno in giro/ Fosse che è scoppiata un’altra guerra?/ Sopra i marciapiedi aspettano/ di imbarcarsi vecchie malate fradicie/ e creature a cui non ha voluto bene la natura/ Chi per le gambe storpie e chi per un braccio/ chi per l’asma e chi per il tremolio/  chi per gli occhi e chi per la sordità/ e non manca nemmeno chi per scemenza/ Vanno lontano perseguendo una speranza/ di ritornare sani e carichi di baldanza/ Vanno lontano dove c’è una Madonna Grande/ che allevia tutti i mali, basta/ che tu t’immergi dentro a un’acqua santa/ Per quel viaggio pure i ragazzi possono divenire grandi/ basta che assistono a un malato/ Per via degli ammalati tutti lo chiamano/ il Treno Bianco, ma per come i sani / giocano con loro per me quel treno/ si dovrebbe chiamare “il treno del cuore”rosso come il sangue che pomta dentro/ rosso come la fiamma che brucia in petto/ rosso come l’amore che unisce tutti.                        

Visite: 641